Voor Andreas Hirschberg, 40, begon het allemaal met pijn op de borst en kortademigheid bij het traplopen. Na vier dagen ging hij naar de huisarts en bleek hij last te hebben van ontsteking van de hartspier met een verminderde hartfunctie. De artsen schreven de familieman medicatie voor tegen de ontsteking en om zijn hartfunctie te verbeteren. Gedurende deze periode droeg meneer Hirschberg een LifeVest-defibrillatorvest om hem te beschermen tegen plotse hartdood. Na tweeënhalve maand had meneer Hirschberg het defibrillatorvest niet meer nodig: zijn hartfunctie was weer verbeterd.

Zoals veel mensen, stap ik niet meteen naar een arts. Wat dat betreft reageerde ik als een typische man. Op een donderdag, half november werden de symptomen ernstig: Ik had pijn op de borst en moeite met ademhalen bij het traplopen. Maar pas de volgende maandag ging ik naar mijn huisarts, die mij onmiddellijk naar het ziekenhuis doorstuurde. Ik heb daar ruim een week gelegen en na verschillende tests was de diagnose duidelijk: ik had myocarditis, een ontsteking van de hartspier, met een ernstig verminderde pompfunctie van 19%. Ze dachten dat de oorzaak mijn hoge bloeddruk was, die waarschijnlijk geleidelijk was gestegen.

Bij myocarditis bestaat er altijd een kans dat de het hart met behulp van medicatie weer beter gaat presteren. Als de medicatie echter niet werkt en het hart slecht blijft presteren, is de implantatie van een defibrillator (ICD) een optie. De artsen schreven drie maanden medicatie voor om het hartfalen te behandelen. Ik moest drie weken in bed blijven en ik kreeg een defibrillatorvest om me te beschermen tegen het verhoogde risico op plotse hartdood. Dit risico is vrij hoog bij mensen met een zeer lage pompfunctie.

De eerste dagen maakte ik me zorgen: wat zou er met mijn vrouw en kinderen gebeuren als deze ziekte niet over zou gaan? Maar door de behandelopties en het defibrillatorvest kreeg ik weer hoop. Mijn vrouw steunde me in deze tijd zowel emotioneel als moreel. Het is goed om iemand te hebben waarop je kan bouwen en die je aanmoedigt.

Ik heb tijdens die periode eigenlijk niet echt last gehad van de ziekte. Je moet gewoon wat langzamer en voorzichtiger bewegen. Het defibrillatorvest was niet ongemakkelijk. Als ik nu aan het defibrillatorvest denk, dan denk ik aan de mogelijkheid om zonder operatie naar huis te gaan en gezond te worden. Als ik naar een ander ziekenhuis was gegaan, zou ik nu misschien een ICD in mijn lichaam hebben. Het geeft je ook rust voor als er mogelijk iets gebeurt. Geen enkele arts kan in een noodsituatie zo snel reageren als het defibrillatorvest.

Eind januari, na tweeënhalve maand, had ik het vest niet meer nodig. Mijn pompcapaciteit verbeterde in die tijd van 19% naar 54%. Tegenwoordig denk ik dat mensen eerder naar de dokter moeten gaan, vooral mannen. Ik meet nu elke dag mijn bloeddruk en let beter op mezelf dan vroeger. We gaan weer met het gezin wandelen en de hond uitlaten. We zijn enthousiaste kampeerders en reizen veel met onze camper.