Jürgen Schmidt, 57 jaar, is in de bloei van zijn leven en een enthousiaste duursporter. Daarom werd hij volledig overvallen door de hartaanval die hij in maart 2016 kreeg. Na implantatie van vier stents kreeg hij een LifeVest-defibrillatorvest voorgeschreven. Beschermd tegen plotse hartdood begon hij met zijn revalidatie. Ironisch genoeg kreeg hij toen hij net een dag thuis was en dacht dat hij op weg was naar herstel, een levensbedreigende hartritmestoornis. Het defibrillatorvest wekte hem weer tot leven. Jürgen Schmidt praat over de onvoorspelbaarheid van hartritmestoornissen en zijn strategie voor het omgaan met zijn eigen ziekte.

De gezondheidsproblemen kwamen voor mij als een grote verrassing. Tot aan mijn hartaanval en het ontstaan van hartritmestoornissen was ik fit en gezond geweest en had ik geen van de klassieke risicofactoren: Ik rookte niet en ik was een actieve duursporter. Doordeweeks fietste ik gemiddeld 600 kilometer op mijn racefiets en zwom ik ten minste 8 kilometer.

Maar in maart 2016 raakte ik binnen 10 dagen al mijn fysieke kracht kwijt. Ik merkte het voor het eerst tijdens het zwemmen: mijn armen werden plotseling gevoelloos. Op 15 maart 2016, om 17.30 uur, ging ik naar de dokter en werd er een ecg gemaakt. De volgende dag, 16 maart, werd er om 07.00 uur bloed afgenomen. De uitslag van die twee onderzoeken was normaal.

Binnen enkele uren, vanaf het begin van de middag, werden de symptomen erg onaangenaam en steeds erger. Uiteindelijk kon ik alleen nog zitten of liggen. In de nacht van 17 maart kreeg ik een hartaanval. In het ziekenhuis werden vier stents bij mij geplaatst. Dit zijn kleine buisjes die de bloedstroom in de vernauwde bloedvaten herstellen.

In gesprek met mijn behandelend arts bleek toen dat het pompvermogen van mijn hart slecht was. Het was 29%. Bij een gezonde persoon zou 55-70% normaal zijn.

Pas toen begreep ik hoe ernstig ik eraan toe was. Ik zei tegen mijn arts op dat moment: “Je vertelt me dit alsof ik een levensbedreigende ziekte heb!” Hij antwoordde: “Ja, dat heb je ook.”

Mijn eerste gedachte was de diploma-uitreiking van mijn zoon.

Mijn eerste gedachten waren: “Ik wil in juni naar de diploma-uitreiking op de middelbare school van mijn zoon gaan!” en “Ik wil weer wielrennen!” Ik was van plan alles op alles te zetten om dat mogelijk te maken.

Op 24 maart kreeg ik een defibrillatorvest voorgeschreven vanwege de slechte pompfunctie van mijn hart. Dit was onder meer bedoeld om mij te beschermen tegen plotse hartdood tijdens de komende revalidatie. Er was ook hoop dat het pompvermogen van mijn hart zou herstellen en het risico op hartritmestoornissen zou verdwijnen.

Tijdens de vier weken van revalidatie droeg ik het defibrillatorvest 24 uur per dag, waarbij ik het alleen kort af deed om te douchen. Ik heb goede vooruitgang geboekt wat betreft mijn gezondheid en heb actief deelgenomen aan het programma. Meestal vertelden de artsen me dat ik het rustiger aan moest doen.

Ik was alleen thuis toen ik een schok kreeg van het LifeVest.

Ik denk vaak terug aan die eerste dag na de revalidatie. Je denkt altijd dat je het kunt voelen als het niet goed met je gaat. Maar dat is niet waar: op 4 mei 2016 voelde ik me heel goed en uitgerust. Ik had goed geslapen en goed ontbeten. Ik was alleen thuis en zat ontspannen achter mijn bureau in mijn kantoor toen het defibrillatorvest plotseling het alarm afgaf: Ik had een levensbedreigende hartritmestoornis (ventrikelfibrilleren) en ademnood.

Ik ben uiteindelijk bewusteloos geraakt en het defibrillatorvest heeft me een elektrische schok gegeven om mijn normale hartritme te herstellen.

Het ventrikelfibrilleren kwam als een donderslag bij heldere hemel.

Ik heb die dag een belangrijke les geleerd die ik wil delen met andere patiënten: hoe goed je je ook voelt, plotse hartdood kan op elk moment en zonder waarschuwing toeslaan. Als ik alleen thuis zou zijn geweest zonder het LifeVest, zou ik zijn overleden. Voor mij is het defibrillatorvest een zegen.

En er was iets anders dat erg belangrijk voor mij was: Ik heb de patiëntenhandleiding meteen goed doorgelezen, zodat ik precies wist hoe het defibrillatorvest werkte. Dat hielp me om het defibrillatorvest in te passen in mijn leven en vooral om op de juiste manier te reageren toen het bij mij werd gebruikt. Ik kan alleen aanbevelen dat iedereen met een vergelijkbare hartaandoening zich verdiept in zijn of haar aandoening en het defibrillatorvest. Tegenwoordig stapt tenslotte ook niemand in een auto zonder zijn veiligheidsgordel vast te maken.

Ik deed zelf de deur open voor de hulpdiensten.

Toen ik na de LifeVest-behandeling weer bijkwam, belde ik zelf de hulpdiensten. Ik herinner me dat ik zelfs mijn laptop afsloot en mijn huissleutels, mobiele telefoon en het eindrapport van de revalidatie in mijn zak stopte.

Toen deed ik zelf de deur voor de hulpdiensten. Ik draag sinds 10 mei 2016 een implanteerbare cardioverter-defibrillator.

Een defibrillator (ICD) die mij permanent beschermt tegen levensbedreigende hartritmestoornissen. Ik ben nu weer zoals ik vroeger was. Ik ben fit en doe aan sport. Sinds half juli rijd ik weer 80 km per keer op mijn racefiets. Sindsdien heb ik al 2500 km gefietst.

Vroeger haalde niemand me in, maar nu wel. Ik doe alles een beetje minder en een beetje langzamer. Ik ben ervan overtuigd dat mijn vastberadenheid om beter te worden me heeft geholpen.