Marion Fischer, 49, werd al lange tijd behandeld voor hartritmestoornissen toen haar aandoening halverwege juni 2016 plotseling verslechterde. De diagnose was myocarditis. Mevrouw Fischer kreeg het LifeVest-defibrillatorvest voorgeschreven om haar te beschermen tegen plotse hartdood terwijl de ontsteking genas. Een paar dagen later waarschuwde het defibrillatorvest mevrouw Fischer voor een gevaarlijke hartritmestoornis en redde het haar leven in aanwezigheid van de artsen in het ziekenhuis.
Ik had al geruime tijd last van hartritmestoornissen. Ik werd behandeld door mijn huisarts en kreeg medicatie. Maar wie had er gedacht dat het zo erg zou worden?
Een paar dagen geleden vroeg een vriendin me: “Vertel eens, heb je eerder echt niets gemerkt? Je moet toch hebben gemerkt dat er iets mis was met je hart!” Nee, ik had niets gemerkt.
Op zaterdag 11 juni ging ik naar het ziekenhuis vanwege rugpijn en kortademigheid. De artsen wilden me daar houden, maar ik wilde naar huis. Ik voelde me het hele weekend beroerd. Toch ging ik maandagochtend gewoon werken en pas ’s avonds ging ik naar mijn huisarts. Gelukkig stond mijn man erop dat ik meteen naar de huisarts ging. Die stuurde me vervolgens door naar het ziekenhuis.
In het hartkatheterisatielab werd een weefselmonster afgenomen en werd een ontsteking van de hartspier vastgesteld. De artsen vermoedden dat dit werd veroorzaakt door een virus. Ik lag een paar dagen op de intensive care. Deze plotselinge levensbedreigende situatie maakt me bang. Op 20 juni kreeg ik een defibrillatorvest voorgeschreven en mocht ik naar huis.
Ik heb het monitorkastje van het defibrillatorvest ‘Bernie’ genoemd. Dat hielp me beter om te gaan met de situatie en het apparaat een plaats te geven in mijn dagelijkse routine. Ik heb het LifeVest alleen kort uit gedaan om te douchen.
Ik deed het alleen uit als mijn man in de buurt was. Het moest snel gebeuren. Zonder het defibrillatorvest was ik bang. Ik voelde me pas weer gerust als ik het defibrillatorvest weer aan had. Door het vest voelde ik me veiliger.
Minder dan tien dagen later ging het LifeVest-alarm af toen ik thuis was. Ik kon de behandeling meerdere keren onderbreken met de responsknoppen. Dit is een belangrijke eigenschap van het hulpmiddel: zolang je bij bewustzijn bent, is een behandelingsschok niet nodig. Die wordt voorkomen door op de responsknoppen te drukken.
In dit geval bleef het defibrillatorvest mij echter waarschuwen voor de aanhoudende aritmie. Op dat moment dachten mijn man en ik: dat kan niet! Lichamelijk merkte ik helemaal niets. Toen belde ik ZOLL en vroeg om advies. Ze bevestigden dat het defibrillatorvest inderdaad een gevaarlijke hartritmestoornis had gedetecteerd. Ik kreeg het advies om naar het ziekenhuis te gaan.
Kort voordat we de deur van het ziekenhuis doorliepen, hielden de alarmen plotseling op. Ze begonnen opnieuw op de spoedeisende hulp en ik drukte opnieuw op de responsknoppen. De verpleegkundigen en artsen kwamen op me af rennen. Zoiets zie je normaal gesproken alleen op tv. Vervolgens gaf het defibrillatorvest een behandelingsschok en werd mijn hartritme weer normaal. Ik ben ternauwernood aan de dood ontsnapt.
Het duurde alles bij elkaar ongeveer 10 minuten. Toen mijn man op de afdeling aankwam, was het helemaal over. Ik zat in bed alsof er niets was gebeurd. Je kunt je er geen voorstelling van maken. Als ik ergens anders was geweest zonder het defibrillatorvest, zou niemand het hebben gemerkt. Dan zou ik nu dood zijn. Ik ben erg dankbaar dat het defibrillatorvest bestaat. En mijn man is ook dankbaar. Anders zou hij nu weduwnaar zijn.
Eind september kreeg ik een implanteerbare cardioverter-defibrillator (ICD) om me permanent te beschermen tegen hartritmestoornissen. Ik heb deze ‘Rafaël’ genoemd, naar de aartsengel.
Ik ben er nog niet helemaal klaar voor om weer aan het werk te gaan. Wanneer ik het gevoel heb dat het te veel voor mij wordt, doe ik het even rustiger aan. De pompcapaciteit van mijn hart is verbeterd van 30% naar 50%. Ik hoop dat ik binnenkort weer aan het werk kan.