Toen Markus Hacker plotseling een hevige stekende pijn in zijn borst voelde toen hij in januari 2021 aan het sneeuwruimen was, dacht hij niet dat het een hartaanval was. De 35-jarige bankmedewerker uit Chiemgau was tot die dag heel fit. Hij speelde voetbal voor zijn lokale club, fietste regelmatig op zijn racefiets en ging in de winter skiën. Andere symptomen die hij had waren gevoelloosheid en misselijkheid.
Hij loopt naar binnen, gaat op bed liggen en belt zijn zus in plaats van een ambulance. Ze neemt hem onmiddellijk mee naar de spoedeisende hulp, waar een ecg-onderzoek een zorgelijk resultaat laat zien. Markus Hacker wordt onmiddellijk overgebracht naar een groter ziekenhuis. In de ambulance wordt hem het schokkende nieuws verteld dat hij een hartaanval heeft en dat hij een stent nodig heeft. Tien dagen na de succesvolle operatie mag hij het ziekenhuis verlaten om met de revalidatie te beginnen. Omdat hij een verhoogd risico op plotse hartdood loopt, schrijven de artsen een LifeVest® defibrillatorvest voor ter bescherming. Dit blijkt een levensreddende beslissing te zijn.
“De hoofdarts legde me in detail uit dat er hartspierweefsel was afgestorven en waarom het belangrijk voor mij was om het defibrillatorvest te dragen”, zegt Hacker. “Hierdoor realiseerde ik me wat er met mij was gebeurd, het hielp me ook om die dagen door te komen.” “Ik was zeer gespannen.” De pompfunctie van zijn hart was ernstig aangetast en was nog maar ongeveer 32 procent.
“De hartaanval had waarschijnlijk een erfelijke oorzaak. Maar de artsen gaven me de hoop dat ik het onder controle kon krijgen met revalidatie en medicatie”, zei Hacker.
“Eerst moest ik aan het vest wennen, maar ik was ook erg dankbaar dat ik het had”, zegt Hacker. Hij kreeg ook veel berichten en telefoontjes van vrienden tijdens zijn revalidatie. Met name zijn familie hielp hem in deze tijd veel. De eerste week ging heel goed. “Ik deed de oefeningen en raakte steeds meer gewend aan het vest”, vertelt hij. Op 7 februari werd de Super Bowl ’s nachts uitgezonden. Als enorme fan van Tom Brady en zijn voormalige team, de New England Patriots, wilde hij heel graag naar de wedstrijd kijken, maar voor die tijd wilde hij nog even rusten.
Die avond, op weg naar het avondeten, gaf het vest voor het eerst een trillingsalarm af. “Ik dacht er verder niets van en schakelde het alarm uit. Maar tijdens het avondeten begon het met steeds kortere tussenpozen te trillen en voelde ik mijn hart sneller en sneller kloppen”, zegt Hacker. Hij herinnert zich alleen nog dat het vest floot, en toen is hij bewusteloos geraakt. “Het volgende wat ik me herinner is dat ik op de vloer van de eetkamer lag, in mijn Tom Brady T-shirt, en direct weer helder was”, zegt Hacker. Het vest had een elektrische schok toegediend om zijn normale hartritme te herstellen. “Ik had geen pijn, ik was gewoon weer wakker en kon met de mensen om me heen praten. Wie weet hoe lang het zonder het LifeVest zou hebben geduurd voordat ik een levensreddende defibrillatorschok had gekregen. Zonder het vest zou ik vandaag verstandelijk gehandicapt of dood zijn geweest”, concludeerde Hacker. 
Vervolgens werd hij naar het ziekenhuis gebracht, waar de volgende dag een defibrillator geïmplanteerd moest worden. ’s Nachts ontwikkelde hij ernstige hartritmestoornissen. Nadat hij naar de intensive care was overgebracht, werd hij onder narcose gebracht. “Toen ik wakker werd, lag ik in het Duitse hartcentrum in München”, meldt Hacker. “Ik werd per helikopter naar de specialisten vervoerd, het was zowel een schok als een enorme mazzel voor mij.” Hij onderging de volgende dag een operatie en was twee dagen later weer terug in het revalidatiecentrum.
Nadat de operatiewonden waren genezen, kon hij beginnen met de revalidatie. “We hebben de oefensessies per week langer gemaakt. Ik was een beetje ongeduldig, maar ik was in goede handen”, zegt Hacker. “Toen ik werd ontslagen, had ik nog steeds een paar ‘slechte hartslagen’ bij volledige belasting vanuit cardiologisch oogpunt, dus ik kreeg het advies om zelf door te gaan met het IRENA-nazorgprogramma. Dat deed ik en ik ging ook fietsen en ging naar de sportschool.” Hacker heeft een hartslagmeter gekocht om zijn grenzen in de gaten te houden.
“Ik heb daarna verschillende vervolgonderzoeken ondergaan en na een tijdje waren de artsen erg onder de indruk van mijn prestaties”, zegt Hacker met een glimlach.
In januari 2022, een jaar na zijn hartaanval, was zijn hartpompfunctie toegenomen tot ongeveer 45 procent. “Natuurlijk kan ik niet hardlopen zoals toen ik 30 was. Maar ik voel me fit en geniet weer van voetballen, waar ik met rugnummer 10 op mijn oude positie speel. Ik ben weer veerkrachtig”, meldt hij.
Elke zes maanden bezoekt hij een cardioloog om zijn geïmplanteerde defibrillator (ICD) te laten controleren. Tot nu toe heeft de ICD nog geen shock toegediend. “Daar ben ik erg blij mee. Maar ik denk vaak na over wat er is gebeurd. Vandaag, als ik een sportwedstrijd verlies of als het druk wordt op het werk, zeg ik tegen mezelf: er zijn ergere dingen. Wees blij dat je leeft, dat je van het leven kunt genieten. Uiteindelijk moet je dankbaar zijn voor elk moment, elke vakantie, elke lach en elke minuut die je met uw dierbaren kunt doorbrengen”, vat Hacker samen.
“Als ik destijds sneller naar de spoedeisende hulp zou zijn gegaan, zou ik vandaag waarschijnlijk meer hartweefsel over hebben. Dus als u zich niet goed voelt is mijn advies dat het beter is om de arts een keer te vaak te bellen dan één keer te weinig. En ik zou zeker aanraden om u te laten controleren wanneer uw huisarts u dat aanraadt”, zegt Hacker.