De 20-jarige Steffen Friedrich had een carrière in het betaald voetbal in het verschiet toen hij in augustus 2015 voor het eerst merkte dat er iets mis was met zijn gezondheid. Hij onderging uitgebreid onderzoek totdat een zogeheten eventrecorder vaststelde dat hij een hartritmestoornis had. De oorzaak: een ontsteking van de hartspier. De onderzoeken werden voortgezet. In januari 2016 kreeg hij een draagbare LifeVest-defibrillator voorgeschreven, die zijn leven in februari 2016 redde door een schok af te geven. Steffen is nu 22 en vertelt over zijn ervaringen met de ziekte en zijn plannen voor de toekomst.
Vlak voor een heel belangrijke wedstrijd, de bekerfinale tegen Hannover, merkte ik voor het eerst dat er iets mis was. Ik voelde me duizelig tijdens de training. Omdat het in augustus 2014 vrij heet was, schreef ik dat toe aan de warmte. Misschien had ik niet genoeg gedronken?
Maar vlak daarna werd snel duidelijk dat er iets mis was. Ik voelde me duizelig en was uitgeput. Na uitgebreid overleg werd besloten dat ik een eventrecorder moest dragen om de oorzaak te achterhalen. Dat is een klein apparaatje dat werkt als een miniecg en dat gedurende een langere periode de hartslag registreert.
Ik bleef vol enthousiasme voetballen totdat ik in december 2015 tijdens een wedstrijd tegen Offenbach letterlijk instortte: Ik voelde me duizelig, maar ik bleef spelen en werd 15 minuten voor het einde van de wedstrijd gewisseld.
De eventrecorder werd uitgelezen en liet een gevaarlijke hartritmestoornis zien. Ik had dit niet verwacht en ik wist niet goed wat het inhield. De gevolgen waren voor mij niet duidelijk.
Ik kreeg onmiddellijk een LifeVest voorgeschreven om mij tijdelijk te beschermen tegen plotse hartdood totdat de oorzaken van de hartritmestoornis werden gevonden. Toen realiseerde ik me dat ik een aantal keer ternauwernood was ontsnapt aan de dood.
Natuurlijk had ik mijn twijfels. Wat als ik niet het leven kon leiden dat ik wilde? Tegelijkertijd zei ik tegen mezelf: hier moet je het mee doen! Het leven gaat voor mij door. Wat er ook gebeurt!
In februari 2016 bezocht ik mijn broer in Düsseldorf. Ik was erg verkouden geweest en had ’s nachts koorts. ’s Ochtends stond ik bij mijn broer in de badkamer toen ik plotseling het bewustzijn verloor en het defibrillatorvest een behandelingsschok gaf. Ik kwam bij en voelde me onmiddellijk weer helder. Het LifeVest had mijn leven die ochtend gered.
De onderzoeken werden voortgezet en de voorlopige diagnose was ontsteking van de hartspier. Ik bleef het defibrillatorvest dragen. In april waren we weer bij de uitwedstrijd in Offenbach. Tijdens de wedstrijd moedigde ik het team aan vanaf de tribune toen het alarm van mijn LifeVest afging, waardoor ik werd gewaarschuwd voor een gevaarlijke hartritmestoornis. Ik kon de behandeling onderbreken met de responsknoppen. Toen moest ik weer terug naar het ziekenhuis.
Ik heb nu een implanteerbare cardioverter-defibrillator (ICD) die mij altijd beschermt tegen hartritmestoornissen. Daarna ben ik gestopt met het dragen van het LifeVest. Om eerlijk te zijn, ik zou het defibrillatorvest zo weer dragen!
Als ik andere patiënten één advies moet geven, dan is het dit: Accepteer het en blijf positief denken! Het is belangrijk om de ernst van de situatie te erkennen, maar je levenslust niet te verliezen. Door mijn recente ervaringen kijk ik anders naar wat er in mijn leven gebeurd, ik kan ze meer waarderen. Soms denk ik: ik heb verdraaid veel geluk gehad. En voetbal is de bonus.
Vandaag ben ik de teammanager bij mijn club en studeer ik sport, politiek en economie om een leraar te worden. Ik kan weer sporten en mijn training langzaam opbouwen. Ik hoop dat ik binnenkort weer op het veld sta en mijn grootste passie uitoefen: voetbal.